Με μια ματιά στις εικόνες που υπάρχουν στις σπηλιές φαίνεται ότι στα αρχαία χρόνια ο άνθρωπος χρησιμοποιούσε την αλλαντοποίηση.

Αλλά και έπειτα τον 17ο αιώνα συνέχισε να την χρησιμοποιεί. Ο ζωγράφος Ρεμπράντ ζωγράφισε τον πίνακα “The Slaughtered Ox” με θέμα την αλλαντοποίηση του κρέατος. Ο πίνακας δείχνει ένα κρεμασμένο βόδι στο σκοτεινό δωμάτιο του χασάπη της εποχής και το κόκκινο σκούρο χρώμα του κρέατος σε αντίθεση με το κίτρινο λίπος. Στο πίσω μέρος του δωματίου η γυναίκα του χασάπη να παρακολουθεί με περιέργεια.

Εκείνα τα χρόνια η διαδικασία της αλλαντοποίησης απλά λεγόταν το κρέμασμα του κρέατος. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε η διαδικασία της αλλαντοποίησης τότε ήταν οι ασταθείς θερμοκρασίες.

Ο κίνδυνος ένα κρέας να μολυνθεί κατά την ωρίμανση με βλαβερά βακτήρια ήταν μεγάλος ακόμα και για το βοδινό κρέας. Η περαιτέρω ανάπτυξη των τεχνικών συστημάτων ψύξης βοήθησε ώστε ο κίνδυνος των βακτηρίων να ελαχιστοποιηθεί.

Μέχρι περίπου το 1970 η αλλαντοποίηση γινόταν με τον “παλιό τρόπο”. Μετέπειτα όμως εφευρέθηκε η τεχνολογία κενού που άλλαξε την πορεία της βιομηχανίας τροφίμων. Έτσι, με τη τεχνολογία κενού υιοθετήθηκε η υγρή γήρανση του κρέατος η οποία επιτρέπει ταχύτερη διαδικασία ωρίμανσης με το πλεονέκτημα της μικρής απώλειας βάρους.